Drewno bukowe jest twarde i ma zwartą strukturę, dlatego dobrze sprawdza się w produkcji łączników stolarskich. Po kontakcie z klejem na bazie wody absorbuje część zawartej w nim wilgoci i zwiększa swoją objętość, dzięki czemu lamelka mocniej osadza się w wyfrezowanym gnieździe. Właściwości buku sprawiają, że wykonane z niego łączniki są powszechnie stosowane przy łączeniu drewna litego i płyt meblowych.
Na jakość połączenia wpływa nie tylko klejenie, ale również dokładność wykonania gniazd i przygotowanie łączonych elementów. Jednym z częstszych błędów jest niewłaściwe wyznaczenie miejsc frezowania, przez co gniazda w obu elementach nie znajdują się na tej samej wysokości. Problemem może być również źle dobrana głębokość frezowania, pozostawienie pyłu i trocin w gniazdach oraz niedokładne spasowanie elementów przed klejeniem.
Przed naniesieniem kleju warto wykonać próbne złożenie połączenia na sucho. Pozwala to sprawdzić położenie gniazd, dopasowanie elementów i swobodne osadzenie łączników. Podczas klejenia należy przestrzegać zaleceń producenta kleju dotyczących sposobu aplikacji oraz czasu potrzebnego do związania połączenia.
Wybór metody łączenia zależy od rodzaju materiału, wymiarów łączonych elementów, konstrukcji oraz obciążeń, które będzie przenosiło gotowe połączenie. Znaczenie ma również sposób wykonania i wymagana dokładność montażu.
Lamelki bukowe stosuje się do łączenia drewna litego oraz materiałów drewnopochodnych, m.in. płyt MDF i wiórowych. Sprawdzają się przy wykonywaniu korpusów meblowych, ram, połączeń narożnych oraz przy klejeniu desek na szerokość. Kształt gniazda pozostawia niewielką możliwość korekty położenia elementów przed związaniem kleju, co ułatwia ich wzajemne ustawienie. Takie zastosowanie lamelek do pozycjonowania elementów jest dobrze opisane w praktyce stolarskiej.
Innym rozwiązaniem są płaskie kołki ryflowane stosowane w połączeniach typu Domino. Jest to odmiana połączenia na obcy czop: w obu łączonych elementach wykonuje się gniazda, a pomiędzy nimi umieszcza oddzielny drewniany łącznik, przypominający klocek z popularnej gry. Taki sposób łączenia można stosować m.in. w konstrukcjach ramowych, przy łączeniu nóg z elementami ramy czy w innych konstrukcjach z drewna, w których połączenie przenosi obciążenia. Sama zasada obcego czopa – dwa gniazda połączone oddzielnym elementem – jest dobrze ugruntowaną techniką stolarską.
Kołki drewniane wymagają wykonania odpowiadających sobie otworów w obu łączonych elementach. W tym przypadku szczególnie istotna jest dokładność ich rozmieszczenia – przesunięcie osi otworów utrudnia prawidłowe złożenie części. Przy wykonywaniu większej liczby jednakowych połączeń stosuje się przyrządy lub maszyny pozwalające zachować powtarzalny rozstaw i położenie otworów.
Połączenie czopowe różni się od powyższych metod tym, że czop jest wykonywany bezpośrednio w jednym z łączonych elementów, a w drugim powstaje odpowiadające mu gniazdo. Rozwiązanie to stosuje się przede wszystkim w konstrukcjach z drewna litego, zwłaszcza tam, gdzie połączenie jest elementem konstrukcji ramowej.
Nie ma jednej metody odpowiedniej do każdego zastosowania. Lamelka, kołek, płaski kołek ryflowany czy tradycyjny czop różnią się sposobem wykonania i zachowaniem w połączeniu. Dlatego wybór powinien uwzględniać materiał, konstrukcję elementu, sposób obciążenia oraz technologię stosowaną w warsztacie lub zakładzie produkcyjnym.
O wytrzymałości połączenia nie decyduje sama lamelka. Znaczenie mają materiał i wymiary łączonych elementów, konstrukcja połączenia, rozmieszczenie gniazd oraz sposób klejenia. Inaczej należy podejść do połączenia narożnego w korpusie mebla, a inaczej do klejenia desek na szerokość, gdzie lamelki pomagają przede wszystkim utrzymać elementy w jednej płaszczyźnie.
Nie ma jednej optymalnej liczby lamelek odpowiedniej do każdego zastosowania. Producenci lamelownic podają orientacyjne odstępy dla konkretnych rodzajów połączeń. Przykładowo przy łączeniu elementów krawędź-krawędź można spotkać zalecenie rozmieszczania lamelek co około 15-25 cm, z pierwszym łącznikiem około 5-7,5 cm od końca elementu. Nie jest to jednak uniwersalna zasada dla każdego połączenia.
Przy ustalaniu liczby łączników trzeba uwzględnić długość połączenia, grubość materiału, rozmiar zastosowanych lamelek oraz ilość materiału pozostającą pomiędzy gniazdami i przy krawędziach. Zbyt duże zagęszczenie gniazd nie oznacza automatycznie mocniejszego połączenia – każde frezowanie usuwa część materiału.
Przy długich połączeniach rozmieszczenie lamelek powinno również ułatwiać prawidłowe ustawienie elementów podczas składania i docisku. W krótszych elementach liczba możliwych do zastosowania łączników jest ograniczona ich wymiarami i miejscem potrzebnym do wykonania gniazd. Dlatego rozmieszczenie lamelek warto ustalić przed rozpoczęciem frezowania, uwzględniając konstrukcję konkretnego połączenia.
Na wytrzymałość wpływa również spasowanie powierzchni, które mają zostać sklejone. Lamelki są częścią połączenia, ale nie zastępują prawidłowego przygotowania łączonych elementów. Jeżeli powierzchnie nie przylegają do siebie właściwie, zwiększenie liczby lamelek nie rozwiąże problemu.
Przed frezowaniem trzeba sprawdzić, czy łączone elementy są równo docięte i dobrze do siebie przylegają. Lamelki pomagają ustawić części podczas montażu, ale nie skorygują krzywej krawędzi, niedokładnego cięcia ani niewłaściwego kąta.
Położenie gniazd najlepiej wyznaczyć po ułożeniu elementów w pozycji, w której będą ze sobą łączone. Przy wykonywaniu odpowiadających sobie frezów należy prowadzić lamelownicę od tej samej powierzchni bazowej. Dzięki temu gniazda znajdą się na jednakowej wysokości, a powierzchnie elementów po złożeniu nie będą względem siebie przesunięte.
Trzeba również uwzględnić grubość materiału i położenie lamelki w jego przekroju. Gniazdo nie powinno znajdować się zbyt blisko powierzchni lub krawędzi elementu, szczególnie przy cienkich płytach i wąskich częściach. Przed frezowaniem warto więc rozplanować położenie łączników i sprawdzić ustawienie lamelownicy na materiale o takiej samej grubości.
Przy łączeniu na lamelki ważne jest, aby odpowiadające sobie gniazda znajdowały się na tej samej wysokości. Jeśli jeden z frezów zostanie wykonany wyżej lub niżej, po złożeniu powierzchnie elementów mogą się nie pokrywać. Ma to szczególne znaczenie przy wykonywaniu korpusów meblowych, półek i klejeniu desek na szerokość.
Podłużny kształt gniazda pozwala na niewielkie przesunięcie lamelki wzdłuż frezu. Daje to możliwość skorygowania położenia elementów podczas składania, ale nie zniweluje różnicy wysokości między nieprawidłowo wykonanymi gniazdami.
Jeśli gniazdo zostało wyfrezowane w złym miejscu, można je naprawić, zamiast poszerzać frez w celu skorygowania położenia. Jednym ze sposobów jest wklejenie lamelki w błędnie wykonane gniazdo, a po związaniu kleju odcięcie wystającej części i wyrównanie jej z powierzchnią materiału. Następnie można ponownie wyfrezować gniazdo w odpowiednim miejscu.
Jeżeli natomiast lamelka wchodzi w gniazdo z wyraźnym oporem albo ma w nim zbyt duży luz, warto sprawdzić ustawienie lamelownicy oraz stan frezu. Zużyty lub niewłaściwy frez może wykonać gniazdo o nieprawidłowej szerokości.
Lamelki stolarskie występują w trzech standardowych rozmiarach oznaczonych jako 0, 10 i 20. Liczby te nie odpowiadają ich wymiarom w milimetrach.
Oznaczenia 0, 10 i 20 znajdują się również na wielu lamelownicach. Pozwalają ustawić głębokość frezowania odpowiednią dla wybranej lamelki. Przed rozpoczęciem pracy należy jednak sprawdzić sposób regulacji konkretnego urządzenia, ponieważ może się on różnić w zależności od modelu.
Wybór lamelki zależy przede wszystkim od wymiarów łączonych elementów. Większy rozmiar wymaga odpowiednio więcej miejsca na wykonanie gniazda, dlatego przy cieńszych lub węższych elementach stosuje się mniejsze lamelki.
Lamelki można stosować do łączenia drewna litego, MDF, płyt wiórowych i sklejki. Materiały te różnią się budową i wytrzymałością, dlatego nie każde połączenie wykonuje się w identyczny sposób.
Szczególnej uwagi wymagają cienkie elementy oraz frezowanie w krawędzi płyty. Gniazdo nie może być zbyt duże w stosunku do grubości materiału, dlatego w takich przypadkach wybór mniejszej lamelki może wynikać po prostu z ilości dostępnego miejsca.
Przy wyborze sposobu łączenia trzeba więc brać pod uwagę nie tylko rodzaj materiału, ale również grubość elementów i konstrukcję wykonywanego mebla.
Tak. Realizujemy zarówno pojedyncze zamówienia, jak i regularne dostawy lamelek bukowych dla producentów mebli, zakładów stolarskich i dystrybutorów. Dostarczamy je do odbiorców w Polsce, Niemczech, Czechach, Estonii, Austrii, Rumunii, na Węgrzech, we Włoszech oraz w Republice Południowej Afryki.
Przy stałej współpracy wielkość i częstotliwość dostaw ustalamy z klientem zgodnie z jego zapotrzebowaniem. Dla firm sprzedających lamelki pod własną marką możemy również przygotować pakowanie i oznakowanie zgodnie z wymaganiami klienta.
Lamelki dostępne w magazynie wysyłamy zazwyczaj w ciągu 24-48 godzin roboczych od przyjęcia zamówienia. Termin większych zamówień oraz produktów wymagających niestandardowego pa-kowania lub oznakowania ustalamy indywidualnie z klientem.
W zależności od wielkości zamówienia lamelki wysyłamy w paczkach kurierskich lub na paletach. Przy większych dostawach korzystamy z transportu za pośrednictwem firm spedycyjnych. Sposób wysyłki ustalamy z klientem przy składaniu zamówienia.
Lamelki Solid wysyłamy w kartonach. Mniejsze zamówienia umieszczamy dodatkowo w kartonach zbiorczych, aby zabezpieczyć opakowania przed uszkodzeniem podczas transportu. Większe zamówienia przygotowujemy na paletach i zabezpieczamy folią stretch.
Tak. Oprócz standardowych opakowań możemy przygotować mniejsze opakowania przeznaczone do sprzedaży detalicznej i e-commerce, a także zestawy zawierające różne rozmiary lamelek. Oferujemy również znakowanie i pakowanie produktów pod marką klienta.